บทความนนี้อธิบายถึงการใช้หลักแนวคิด “support don’t punish” ซึ่งเป็นการช่วยเหลือแบบไม่ลงโทษโดยยกตัวอย่างจากการใช้แนวคิดนี้กับบุคลากรในองค์กรที่ทำงานในด้านสารเสพติด ก่อนที่จะนำแนวคิดนี้ไปใช้กับผู้ที่ใช้สารเสพติดในการที่จะต้องการเก็บข้อมูลนำไปทำวิจัยหรือเข้าไปช่วยเหลือบริการด้านสุขภาพ นอกจากนี้ ในบทความยังต้องการให้บุคลากรในทุกระดับการทำงาน ควรมีความเข้าใจเรื่องของวิถีชีวิตของเพื่อนผู้ใช้ยา รวมถึงตัวยาที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทประเภทต่าง ๆ ลักษณะพฤติกรรม หลังจากการใช้ยาหรือสารเสพติด เพื่อให้บุคลากรในองค์กรเข้าใจเพื่อนผู้ใช้ยาและได้ตั้งข้อกำหนดในการใช้หลักแนวคิดช่วยเหลือแบบไม่ลงโทษในการดำเนินงาน ดังนี้ 1) การกำหนดเวลาปฏิบัติงาน ควรคำนึงถึงเวลาทำงานที่เหมาะสมกับแต่ละส่วนงาน โดยยังคงมีช่วงเวลาที่ส่วนงานต่าง ๆ ยังคงสามารถติดต่อประสานงานได้สะดวก และควรกำหนดเป็นกรอบกว้าง ๆ ที่สามารถยืดหยุ่นได้ตามสถานการณ์ แต่เน้นดำเนินการควบคู่กับการสื่อสารเพื่อประสานแผนงานภายในองค์กร หากมีการกำหนดเวลาสำหรับการปฏิบัติงานไว้อย่างเหมาะสม โดยคำนึงถึงปัจจัยต่าง ๆ อย่างรอบด้าน 2) การรายงานผลปฏิบัติงาน องค์กรภาคประชาสังคมส่วนใหญ่เน้นจุดประสงค์ของการจัดทำรายงาน เพื่อรายงานผลการดำเนินงานต่อผู้สนับสนุนงบประมาณ ซึ่งรูปแบบรายงานมักออกแบบโดยอ้างอิงจากตัวชี้วัดความสำเร็จตามเงื่อนไขที่ผู้สนับสนุนงบประมาณกำหนด เนื่องจากมีความสำคัญต่อการพิจารณาสนับสนุนงบประมาณอย่างต่อเนื่อง และบางองค์กรอาจเพิ่มจุดประสงค์เพื่อนำเสนอความสำเร็จขององค์กร หรือการแสดงถึงนวัตกรรมที่โดดเด่นขององค์กรโดยมุ่งหวังให้องค์กรเป็นที่รู้จักและได้รับการยอมรับ อีกทั้งในบทความยังเขียนถึงกรณีตัวอย่างสำหรับแนวทางปฏิบัติและการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าในการทำงานภาคสนามเพื่อช่วยเหลือกับกลุ่มเป้าหมายได้อย่างตรงประเด็นอีกด้วย